ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ

Χτες είχαμε την επέτειο του Πολυτεχνείου και όπως κάθε χρόνο, κάποιοι άρχισαν να χλευάζουν την ημέρα εκείνη. Άλλοι, δήθεν ενστερνιζόμενοι αριστερές ιδεολογίες, επεδίωξαν να εκμεταλλευτούν την συμβολική σημασία της ημέρας με την κατάθεση στεφάνων. Κάτι που δεν έγινε επιτρεπτό από τον κόσμο στην περιοχή.

Πολλοί σήμερα δεν γνωρίζουν τι έγινε εκείνο το φθινόπωρο του 73′, τι συνέβαινε στα χρόνια της δικτατορίας και γιατί εξεγέρθηκαν οι νέοι -και όχι μόνο- στο Πολυτεχνείο. Το Πολυτεχνείο δεν είναι απλώς η 17η Νοεμβρίου του 1973. Το Πολυτεχνείο είναι αυτό που έχουμε μέσα μας. Αυτό που δεν μας έμαθαν ποτέ στα σχολεία και τα θρανία. Αυτό που δεν μας μετέδωσαν ποτέ στις πλατείες. Αυτό που δεν ζήσαμε οι νεότεροι στις μέρες, όπου απλά επιβιώνουμε. Δεν ζούμε.
Είναι η αντίσταση ενάντια στην ανομία και την αδικία, ενάντια στην υποδούλωση και την εξαθλίωση των ανθρώπων και των ανθρώπινων αξιών. Είναι η ανάγκη για την ελευθερία και την παιδεία. Αγαθά για την ομαλή ζωή σε μια ανθρώπινης κοινωνία. Είναι ο κάθε παλμός και η κάθε ένταση στην ζωή μας. Στις χαρές και τις νίκες, καθώς και στις δυστυχίες και τους αγώνες. Αυτά και ακόμα περισσότερα αποτελούν το Πολυτεχνείο.
Αυτό που έγινε το φθινόπωρο του 73′ είναι ιστορία. Και η ιστορία επαναλαμβάνεται πάντοτε. Ας μιλήσουμε λοιπόν για αυτά που μας ανήκουν και μας τα στερούν καθημερινά! Για αυτά που μας διαχωρίζουν σε υπέρτατους ανθρώπους με αλληλεγγύη σε αντίθεση με το αίσθημα του αγριμιού. Για εκείνα που υψώνουν στο μπόι μας ένα μέτρο ανθρωπιάς. Είναι σημαντικό να μην ξεχάσουμε ποιοι είμαστε και τι χρειάζεται να διεκδικούμε! Σεβασμός λοιπόν στην μνήμη όσων χάθηκαν για την ελευθερία και το δίκιο χωρίς να υπολογίσουν το τομάρι τους και την προσωπική τους ευημερία.
Και για εσάς που λέτε ότι η γενιά του Πολυτεχνείου μας οδήγησε σήμερα στο χάος, έχω να πω πως εμείς οι ίδιοι ευθυνόμαστε με τις επιλογές μας, για την κατάσταση σήμερα.
Στο Πολυτεχνείο δεν υπήρχαν μόνο οι μελλοντικοί «καρεκλάτοι» και οι λογάδες λαϊκιστές που ασέλγησαν αργότερα εις βάρος του λαού. Υπήρχαν και οι «άφαντοι ήρωες» που ουδέποτε ζήτησαν μήτε πήραν κάτι από κάποιον και έζησαν μια ζωή στο περιθώριο και την αφάνεια. Μακριά από το κόκκινο χαλί κάποιων.
Αυτά για την εξέγερση του Πολυτεχνείο. Και κάτι τελευταίο: Σημασία έχει να παραμείνουμε άνθρωποι..

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s