ΝΕΑ ΑΡΧΗ

Πέρασαν αρκετοί μήνες από την τελευταία φορά που μετέτρεψα τις σκέψεις μου σε λέξεις σε αυτό το ιστολόγιο. Μου έλειψε πολύ να περνάνε οι ώρες γράφοντας ιδέες και σκέψεις μου. Να κοιτάζω από το παράθυρο να νυχτώνει και τα συναισθήματά μου να ζωντανεύουν όλο ένα και περισσότερο.

Μετά το Μάιο δεν έγραψα τίποτα. Αυτό έγινε κάποιες φορές από επιλογή και άλλες από την έλλειψη κινήτρου. Το σίγουρο είναι ότι η περίοδος ξηρασίας πέρασε. Είμαι ξανά εδώ να γράφω, να μοιράζομαι και να αποτυπώνω τις εικόνες που ζω  σε όλους εσάς που θέλετε να με ακολουθείτε και να βρίσκεστε μαζί μου νοητά.

Το καλοκαίρι πέρασε. Ήταν ένα καλοκαίρι ηρεμίας και αναστάτωσης παράλληλα. Ποτέ δεν αποτέλεσε την αγαπημένη μου εποχή. Άλλωστε για τις μοναχικές, ρομαντικές και απροσάρμοστες ψυχές, η αναζήτηση της ουσίας των πραγμάτων δεν κρύβεται στα ξέφρενα πάρτι, στις γεμάτες παραλίες και στις ατελείωτες ώρες ξεγνοιασιάς στις ξαπλώστρες. Βρίσκεται στη θάλασσα, στα ηλιοβασιλέματα και στο βαθύτερο νόημα των πραγμάτων που πηγάζει μέσα μας. Σε μέρη και τοπία που υπάρχουν όλες τις εποχές του χρόνου.

Ηρέμησα από της εντάσεις που συνάντησα την άνοιξη. Αποσύρθηκα  από τον πολύ κόσμο και τη βαβούρα της καθημερινότητας της πόλης μένοντας δίπλα στην οικογένειά μου και τους φίλους μου και απολαμβάνοντας την γαλήνη και την αναθεώρηση κάποιων πραγμάτων. Γνώρισα βέβαια νέα πρόσωπα με τα οποία πέρασα στιγμές χαράς και γέλιου. Αυτό με βοήθησε ακόμη περισσότερο να καταλάβω τη σημασίας της συνύπαρξης με τους άλλους. Ένας νέος άνθρωπος με στιγμάτισε ιδιαίτερα με τον ερχομό του στη ζωή μου. Ένας άνθρωπος με φοβίες και εσωστρέφεια στην ψυχή του. Λιγομίλητος και απλοϊκός στις εκφράσεις του. Με πλησίασε δίχως να ζητήσει κάτι. Άγγιξε τις πληγές μου χωρίς να με πονέσει, χωρίς να με φέρνει σε δύσκολη θέση. Με τη διακριτικότητα του και την καλοσύνη του άρχισε να κερδίζει την προσοχή και αργότερα τα αισθήματα μου. Μοιράστηκα μαζί του στιγμές που άξιζε να τις ζήσω και να μάθω πολλά ξέροντας πάντοτε τη φυγή του. Δεν περίμενα ποτέ να βρω ένα τέτοιο πρόσωπο σε εκείνη την περίοδο της ζωής μου, όμως τελικά εκεί που δεν το περιμένεις έρχονται αυτά που ζητούσες κάποτε.

Το τέλος του καλοκαιριού σηματοδοτούσε δύο πράγματα: Αφενός μια περίοδο δύσκολη λόγω της εξεταστικής περιόδου όπου ήμουν 3 βήματα πριν το πτυχίο, αφετέρου την προετοιμασία που έπρεπε να υποστώ μέχρι να τελειώσει η συνύπαρξη μου με τον άνθρωπο που έφερε φωτιά και ζωντάνια στα τραυματισμένα συναισθήματά μου. Ήταν προγραμματισμένο να φύγει βλέπεις…Το γνώριζα από τις πρώτες μέρες που αρχίσαμε να συζητάμε.

Οι μέρες του Σεπτεμβρίου πέρασαν μελαγχολικά καθώς η κλεψύδρα της σχέσης μας είχε ρίξει ήδη τη μισή άμμο των στιγμών που ζήσαμε. Ζούσα κάθε στιγμή, κάθε ώρα, κάθε λεπτό που βρισκόμουν μαζί της σαν αιωνιότητα. Σαν να μην υπάρχει το αύριο. Από την άλλη ο χρόνος που αφιέρωσα πάνω σε αυτές τις στιγμές ελαχιστοποιήθηκε ακόμα περισσότερα λόγω του διαβάσματος.

Διάβαζα μέρα νύχτα χωρίς να γνωρίζω πλέον τι ώρα είναι. Ψυχολογικά υπήρξαν στιγμές που κατέρρευσα αρκετές φορές. Σκεφτόμουν την δυσκολία των μαθημάτων, τη μικρή πιθανότητα να περάσω με επιτυχία τα τελευταία βήματα για το πτυχίο, την πίεση του χρόνου και των καταστάσεων γύρω μου. Όμως, δεν τα παράτησα ποτέ. Υπήρχαν βράδια που το διάβασμα δεν προχωρούσε, το μυαλό δεν λειτουργούσε, αλλά ποτέ δεν σταμάτησα να μελετώ. Ήξερα πως όλα είναι στο μυαλό μου. Γνώριζα πως η καρδιά μου θέλει να επιμείνει. Είχα και έχω δίπλα μου ανθρώπους που με αγαπούν πραγματικά και με στήριζαν. Αυτά μου έδιναν την απαραίτητη ώθηση.

Φυσικά όταν κάποιος προσπαθεί τόσο πολύ, τα καταφέρνει στο τέλος. Έτσι λοιπόν κατάφερα να περάσω τα μαθήματα και να πάρω το πτυχίο που τόσο ήθελα. Το χάρηκα με την ψυχή μου γιατί δούλεψα πολύ για αυτό. Το γιόρτασα με τα άτομα που αγαπώ. Βέβαια, πάντοτε κάτι ή κάποιος θα λείπει. Είχε φύγει λίγες μέρες πριν την ανακοίνωση του τελευταίου μου μαθήματος, αλλά όταν της το είπα χάρηκε πολύ. Πλέον ζούμε χώρια λόγω απόστασης. Θα κάνω τα πάντα να μην επιτρέψω στην απόσταση και τη ρουτίνα να διακόψουν τις σχέσεις. Συνεχίζω μπροστά. Έχω πολλά ακόμα να κάνω και να βελτιωθώ ακόμα περισσότερο σαν άνθρωπος. Πάντοτε μπορούμε και καλύτερα πιστεύω.

Αν όλα πάνε καλά θα παίξω και σε μια θεατρική παράσταση τον ερχόμενο μήνα μαζί με αγαπημένους ανθρώπους από την Σχολή Τυφλών Θεσσαλονίκης. Είναι άνθρωποι που με έχουν σημαδέψει και αποτέλεσαν αφετηρία για να επαναπροσδιορίσω καθημερινά πράγματα και αξίες που παλαιότερα είτε υποτιμούσα είτε δεν τους έδινα λιγότερη σημασία. Όσον αφορά τη συγγραφή, θα συνεχίσω να γράφω τόσο σε αυτό το blog, όσο και στην νέα μου σελίδα στο facebook που πρόσφατα δημιούργησα και την αγκάλιασε πολύς κόσμος. Νιώθω την ανάγκη να μοιράζομαι μαζί σας τα συναισθήματα, τις ιδέες και τις καταστάσεις μου.

Ελπίζω αυτή η νέα αρχή να σηματοδοτήσει κάτι όμορφο στη ζωή μου και να προτρέψει και τον καθένα από εσάς να δημιουργείτε, να γράφετε και να αποτυπώνετε την κάθε στιγμή σας στο χαρτί. Να ζείτε την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία, διότι οι άνθρωποι σε αυτή τη ζωή πάντοτε έρχονται και φεύγουν. Το ζήτημα είναι τις στιγμές που μένουν μαζί μας να τις αξιοποιούμε έτσι ώστε να αποτελούν στιγμές αιωνιότητας και αγάπης.

Υ.Γ. Εάν διαβάσεις αυτό το κείμενο να ξέρεις πως δεν σε έχω ξεχάσει. Σε κουβαλάω μαζί μου και σε περιμένω.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s